30/5/2008 - öLüR MüYdÜn SaNkİ SeVsEn BeNi

senin için yalnız bıraktım kendimi.
Neşterden bozma bir tahterevalli üzerindeyim de
kimseyle oynamak istemiyorum sanki
kimse yok karşımda
buna rağmen yerde karşımdaki oturak,
evet yerde! Hem boş hem yerde!
Havada olan benim havada asılı olan!
Ben varsam bir ağırlığım da olmalıydı hâlbuki benim
yanlış mı?

Eksik buluyor musun hiç göremediğin yerlerini?
buluyorum ben
nasılsın diyorlar mesela
iyidir diyorum ne olsun,aynı
sonra diyorum ki kendime
ben istenmiyor olmakla ilgiliyim

bi kaç bir şey var hiç unutmuyorum..!
bi kere karşılaştık ya hatırlıyor musun ne kadar güzeldi..
eski sevgililer neden arkadaş olamasın tadındaydı gerçi ama güzeldi
sen çok güzeldin
geceydi, evine kadar yürüdük
yoruldun çok
hafif kızardı yanakların
azıcık alkollüydün
özlemiş gibiydin üstelik beni
çok konuşmadın
bi kaç bir şey anlattın ki önemsemiyordun anlattıklarını
ama gözlerin parlıyordu, anlatabiliyor olmayı sevmiş gibiydin
nasılsın dedin sonra birden
gerçekten nasılsın diyordun
iyidir dedim ben
ne olsun, aynı demedim
çok mutluydum çünkü
utanmasam ağlayacaktım

o kadar yakın mıydı senin evin çok çabuk varmadık mı?
Çok mu hızlı yürüdük ki ben mi hızlı yürüttüm seni?
Ve sen o apartmana ne zaman girdin de ne zaman söndü o ışık?
Sonra ben dedim ki kendime
ben istenmiyor olmakla ilgiliyim
utanmadım ağladım


nasılsın Su? Mutlu musun?
Büyüksün benden farkında mısın
havada olan benim havada asılı olan
artık debelenmiyorum ayna önünde iyi göründüğüm bi açı yakalayana kadar
kabullendim bile sayılır çirkinliğimi
temizlemiyorum odamı
heyecanla uyanmıyorum
nasılsın diyorlar mesela
iyidir diyorum
ne olsun aynı.


senin için yalnız bıraktım kendimi
fedakar aşık tadında değil yada aklanmaya çalışan yahu da tadında
öyle bıraktım işte elimde olmadan
hiçbir şey talep etmeden bıraktım
hatta bir ölü nasıl aklayamazsa kendisini
öyle..!

bi kaç bir şey var hiç unutmuyorum dedim ya!
terminalleri de unutmuyorum..
sen giderken daha soğuk olurdu terminaller..
ağlardın bazen,ben ağlamazdım..
bir mecburiyeti çoktan kabullenmiş hatta o mecburiyete alışmış gibi susardım..
Güçlü biri gibi susardım ki
yemin ederim kimsenin yanında senin yanında hissettiğim kadar güçsüz hissetmezdim kendimi!
(bilmiyorum güçsüz mü doğru kelime aciz mi)
bu her zaman böyleydi..
En çok terminallerde böyleyi bu
kıskançlık krizi oldu sonra böyleydi bu dediğimin adı
yemin ederim olsun istemedim ben kendi kendine oldu
depresyon oldu sonra
oldu işte bir şeyler
neticede ben unutmuyorum terminalleri ki
ne zaman gitsem o terminallere(sadece gitmek zorunda olduğum zamanlarda gidiyorum)
çatlaklar görüyorum yerlerde
büyük bir hüzün görüyorum o çatlaklardan havaya karışan
neden kimse görmüyor bunu da bir ben görüyorum?

ve Su,
bir mecburiyeti çoktan kabullenmiş hatta o mecburiyete alışmış gibi
yalnız bıraktım kendimi senin için
sıfır altı gün sıfır sekiz gece sustum önce
sonra iyidir dedim ne olsun aynı
ve bakıp aynada gittikçe çirkinleşen yüzüme
ben dedim ben istenmiyor olmakla ilgiliyim
ve Su,
alıştım ben
alıştım...
Hatta evrenin bütün yalnızlıklarını üstüme alındım…

EMRE AYDIN *mMm